مــی بـازنـد!!!

با زندگی نــســاز زندگی را بـــســـاز.

   فرشتگان روزی از خدا پرسیدند :

بار خدایا تو که بشر را اینقدر دوست داری چرا غم را

 آفریدی ؟؟؟

                          خـــــــــداونــــــــــد فــــرمـــــود :

غم را بخاطر خودم آفریدم !!!

 چون این  مخلوق که خوب میشناسمش

تا غمگین نشود به  یاد خالقش نمی افتد. 

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که ترا عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی 

بخدا مثل تو تنهاست بخند !!!

جایی که میری آدماش دلتو میشکنن اما نترس ...

توو کوله بارت عشق گذاشتم که ببخشی ...

قلب گذاشتم که جا بدی ...

لبخند گذاشتم که هدیه بدی ...

مرگ گذاشتم که بدونی بر میگردی پیشم ...! 

پس هیچگاه نترس .

غربت نشینی رسمشه

با ما که دل پاکیزه ایم

گویی همیشه خصمشه

دنیا یه روز خود کشیه

یه روز پر از دل خوشیه

اما برای ما فقط یه تابلوی نقاشیه

عشق های بی دست و پا

یخ زده در دلهای ما

ای روزگار ما زنده ایم

نفس نکش به جای ما

ای آدما بسه دیگه

این برزخه یا زندگی

موندیم جدا از همدیگه

فقط به جرم سادگی!!!

یه وقتا باید غصه ای رو از رو دلی برداریم

و یا

نگاه دل خسته ای رو سر و سامون بدیم

و یا

رو لبای خشک پنجره یه لبخند بکاریم

و یا

سنگ صبور بشیم واسه یه بغض کهنه .

یه وقتا باید تکیه گاه پیچک همسایه بشیم

و یا

پناهی واسه پرنده ای بی پناه زیر بارون

و یا

گاهی سایه ای واسه ی مسافران خسته و مونده و حیرون .

یه وقتا باید واسه پرنده ای تازه پا آسمون بشیم

و یا

بهار واسه پرستویی قشنگی که این طرف سر میزنه

و یا

حتی قطره ای آب واسه ی دل سوخته ای که فقط با تب و درد  سر میکند. 

یه وقتا باید دل مونو بدیم به دریا

دستامونو بذاریم تو دست آسمون

و نگاهمونو بسپریم به نجابت سبز بارون

اگه شد سرمونو بذاریم تو آغوشه ستاره های مهربون

و خلاصه گاهی وقتا باید خاک زیر پای همه عاشقای خدا باشیم .

اون وقته که آسمون هم مال ماست!!!

چشمانش پر از اشک شده بود به من نگاه کرد و گفت :

امروز که از پیش من میروی بگو که دوستم داری .

به چشمانش خیره شدم قطره اشکی از چشمانش دم زد

 به لبانش بوسه ای زدم ولی نگفتم دوستش دارم .

روزی که پیشش بازگشتم با خوشحالی خودش را در آغوش من انداخت و گفت :

امروز که برای همیشه پیش من هستی بگو که دوستم داری .

به دستان مردانه اش بوسه ای زدم اما باز نگفتم که دوستش دارم و از ترسش گریستم .

سپس بعد از اتفاقی بیمار شد در بستر افتاد با چند شاخه گل به سراغش رفتم.

 در کنارش نشستم برگشت و نگاهم کرد و گفت بگو بگو ....................

که دوستم داری میترسم که دوستت دارم را هیچگاه از زبانت نشنوم .

باز هم بر لبانش بوسه ای زدم و باز نگفتم دوستت دارم .

اما انروز که بر بالینش رفتم

 روی صورت صاف و زیبایش ملافه ای کشیده بودند بی اختیار جلو رفتم

و ملافه را کنار زدم تازه حس کردم که چقدر دوستش دارم .

      او را بلند کردم و در آغوشش کشیدم و فریاد زدم دوستت دارم.

                                                                                   دوستت دارم.

                                                                                      دوستت دارم.

اصلا میدانی عشق واقعی چیست ؟

یعنی آن قدر نگاه او برایت شیرین است که شرم میکنی به چشمان کس دیگری نگاه کنی . یعنی او را عشق او را بر تار و پود وجودت احساس میکنی . اگر ببینی او ناراحتی کوچکی دارد و قطره اشکی از چشمانش چکید آتش غم وجودت را میسوزاند . چشمانت با گریه انس میگیرد چون وقتی میبینی او غمگین است عذاب میکشی عذابی که در جای جای روحت آن را احساس میکنی . آرزو میکنی از او بی اعتنایی ببینی تا اینکه هرگز او را نبینی و اگر از تو دور شد بعد از چند ماه و چند سال او را فراموش نمیکنی چون میدانی نام او همین جا در قلب تو ثبت شده است . با عشق او به عشق مطلق میرسی . به جایی میرسی که خدا را به عنوان یک واقعیت معنوی نه لفظی درک میکنی . میبینی اوایل مرتبا از خدا میخواهی تو را به او برساند ولی کم کم اگر یک روز نتوانی با خدا صحبت کنی انگار قلبت را کسی در دستش گرفته و میفشارد . با او به خدا میرسی . از دید من این یعنی عشق و دوست داشتن نه چیزی که ساخته وجود مادی ماست و نامش را عشق میگذاریم .

پس اگر عشق برایمان مقدس است به همین سادگی آن را بی آبرو نکنیم.

چقدر ناسپاس  دستهای مهربان و نگاههای دلواپس هستند .

چقدر در گیرودار رنگ و لعابهای بی رنگ زندگی دست و پا میزنند و برای نامی شدن . صفات والای انسانی را لکه دار میکنند . صداقت را زیر پا میگذارند و محبت را در کفه ترازو برای رسیدن به آرمانهای به اصطلاح خودشان خدایی دلها میشکنند و اشکها جاری میکنند.

استاد حسن زاده آملی چه زیبا فرمودند: ثروتمندان را کعبه سنگ و گلی است و درویشان را کعبه دل .

پس خدایا دلم را صاف و آسمانی کن : بگذار همین گونه ساده بمانم به من جرات دریا ببخش و توفیق مهرورزی و فداکاری در حق بندگان مهربانت را از من دریغ نکن . بگذار مثل همیشه با تماشای باران و بوییدن عطر گلها زندگی را زیبا ببینیم من از لحظه های غفلت میترسم پس لحظه های مرا به خود وامگذار چرا که با تو بودن و به تو دل سپردن همه چیز را آسان میکند مثل همیشه پس با من باش و خوبان عالم را سر راهم قرار بده تا از آنها خوب بودن را بیاموزم و خدایا ..............